| تبليغات | X |
از تو انتظار نداشتم منو تنها بذاري..........................بري و رو وعدهاي نقرهاي پا بذاري
تو ي شهر ي كه پراز برجه و آسمون خراشه................منو بين گرگا غريبه ها جا بزاري
از تو انتظار نداشتم دستمو رها كني ................من اواست بميرم و به ديگري نگاه كني
باورم نميشه كه من از خدا تو رو بخوام ...............تو واسه يكس ديگه شبا خدا خدا كني
از تو انتظار نداشتم زير حرفهات بزني ..................عينك نا مهربوني روي چشمات بزني
توميگفتي همه ي عشقتو زندگيت منم.........حالا مي خواي بري و خط روي رويات بزني
از تو انتظار نداشتم بسپريم دست خدا.......................بگي راه ما دوتا از اولش بود جدا
كشتي آرزهام ميون در يا مونده و ......................داره دنبالت مي گرده دنباله يه نا خدا
از تو انتظار نداشتم بشي رامه سر نوشت........منو بفرستي جهنم و خودت بري بهشت
همه ي مردم اينجا قصه مونو مي دونن ................آخر قصه ولي چقد غم انگيزه و زشت
از تو انتظار نداشتم كه ازم دور ي كني ......................همه محبتا رو از رو مجبوري كني
آخه كي خيال مي كرد ،تو پادشاه قلب من............با من ديونه ي عاشقت اينجوري كني
از تو انتظار نداشتم كه فراموشم كني...................مثه شمعي فوت كني خاموشم كني
هيچكس حدشو نميزد كه تو جاي خاليتو ................مهمونسكوت و تنهايي آغوشم كني
از تو انتظار نداشتم كه بشي مثل همه......هميشه مي گفتم از تو هر چي خوب بگم كمه
همه از فرشته بودن تو با خبر بودن............................به همه گفته بودم خوبي تو زيادمه
از تو انتظار نداشتم منو ساده بشكني................سنگ بي وفايي رو به قلب خستم بزني
هيچكي جرات نمي كرداسممونو جدا از بگه........... به گوش آسمونم رسيده بود مال مني
از تو انتظار نداشتم كه منو يادت بره.........................اون دوتا ستاره هاي روشنو يادت بره
تو ميگفتي آخرش ما دوتا قسمت هميم...................باورم نمي شهعاشق بودنو يادت بره
از تو انتظار نداشتم خوشيامو خواب كني........................خونه ي طلايي آرزمو خراب كني
دوست دارم خودت بگي آخه كي باورش ميشه......تو بجزمن عشق ديگه اي رو انتخاب كني
از تو انتظار نداشتم ولي حالا كه شده .....................اين روزا داشتن انتظار يه چيز بيخوده
هر كسي سراغتومي گيره ميگم ديگه نيست..........جاي من يكي ديگه تو قلبشه آخه مده
ديگه انتظاري از هيچكي تو دنيا ندارم.....................خودمم شايديه روز خودم رو تنها بذارم
دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد
روزگاري من و دل ساكن كويي بوديم
نرگس غمزه زنش اينهمه بيمار نداشت
عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او
چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر
پيش او يار نو و يار كهن هردو يكي ست
چون چنين است پي كار دگر باشم به
خوش به حال اونایی که توان و شهامت اعتراض کردن رو دارن
...گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید؟
گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده ای
پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید
گیرم که می کشید گیرم که می برید گیرم که می زنید
با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید
حالمان بد نيست غم کم مي خوريم
کم که نه! هر روز کم کم مي خوريمآب مي خواهم، سرابم مي دهند
عشق مي ورزم عذابم مي دهندخود نميدانم کجا رفتم به خواب
از چه بيدارم نکردي آفتاب؟؟خنجري بر قلب بيمارم زدند
بي گناهي بودم و دارم زدنددشنه اي نامرد بر پشتم نشست
از غم نامردمي پشتم شکستسنگ را بستند و سگ آزاد شد
يک شبه بيداد آمد داد شدعشق آخر تيشه زد بر ريشه ام
تيشه زد بر ريشه ي انديشه امعشق اگر اينست مرتد مي شوم
خوب اگر اينست من بد مي شومبس کن اي دل نابساماني بس است
کافرم ديگر مسلماني بس استدر ميان خلق سردرگم شدم
عاقبت آلوده مردم شدمبعد ازاين بابي کسي خو مي کنم
ه ر چه در دل داشتم رو مي کنمنيستم از مردم خجر بدست
بت پرستم بت پرستم بت پرستبت پرستم،بت پرستي کار ماست
چ شم مستي تحفه ي بازار ماستدرد مي بارد چو لب تر مي کنم
طالعم شوم است باور مي کنممن که با دريا تلاطم کرده ام
راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟قفل غم بر درب سلولم مزن
! من خودم خوشباورم گولم مزن!من نمي گويم که خاموشم مکن
من نمي گويم فراموشم مکنمن نمي گويم که با من يار باش
من نمي گويم مرا غم خوار باشمن نمي گويم،دگر گفتن بس است
گفتن اما هيچ نشنفتن بس استروزگارت باد شيرين! شاد باش
دست کم يک شب تو هم فرهاد باشآه! در شهر شما ياري نبود
قصه هايم را خريداري نبود!!!واي! رسم شهرتان بيداد بود
شهرتان از خون ما آباد بوداز درو ديوارتان خون مي چکد
خون من،فرهاد،مجنون مي چکدخسته ام از قصه هاي شوم تان
خسته از همدردي مسموم تاناينهمه خنجر دل کس خون نشد
اين همه ليلي،کسي مجنون نشدآسمان خالي شد از فريادتان
بيستون در حسرت فرهادتانکوه کندن گر نباشد پيشه ام
بويي از فرهاد دارد تيشه امعشق از من دورو پايم لنگ بود
قيمتش بسيار و دستم تنگ بودگر نرفتم هر دو پايم خسته بود
تيشه گر افتاد دستم بسته بودهيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه
! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه
! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!هيچ کس اشکي براي ما نريخت
هر که با ما بود از ما مي گريختچند روزي هست حالم ديدنيست
حال من از اين و آن پرسيدنيستگاه بر روي زمين زل مي زنم
گاه بر حافظ تفاءل مي زنمحافظ ديوانه فالم را گرفت
يک غزل آمد که حالم را گرفت:ما زياران چشم ياري داشتيم
خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم
این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمی ست
به كه بايد دل بست؟ به كه شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است
.هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويدخط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست
.به كه بايد دل بست ؟به كه شايد دل بست ؟نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ
نقشه يي شيطانيست در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـحيله پنهانيست
.زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست
پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست
به كه بايد دل بست؟به كه شايد دل بست؟خنده ها ميشكفد بر لبها ـ
تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي همه بر درد كسان مينگرند ـليك دستي نبرند از پي درمان كسي
از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟ريشه عشق، فسرد واژه دوست، گريخت
سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟دست گرمي كه زمهر ـبفشارد دستت ـ
در همه شهر مجوي گل اگر در دل باغ ـبر تو لبخند زند ـ بنگرش، ليك مبوي لب گرمي كه ز عشق ـ
ننشيند بلبت ـ به همه عمر، مخواه سخني كز سر راز ـ زده در جانت چنگ ـ بلبت نيز، مگو
چاه هم با من و تو بيگانه است ني صد بند برون آيد از آن، راز تو را فاش كند درد دل گر بسر چاه كني
خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند گر شبي از سر غم آه كني
.درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزندرد خود را به دل چاه مگو استخوان تو اگر آب كند آتش غم ـ آب شو، « آه » مگو
.ديده بر دوز بدين بام بلندمهر و مه را بنگرسكه زرد و سپيدي كه به سقف فلك است سكه نيرنگ است
سكه اي بهر فريب من و تست سكه صد رنگ است ما همه كودك خرديم و همين زال فلك
با چنين سكه زرد ـ و همين سكه سيمين سپيد ـ ميفريبد ما را هر زمان ديده ام اين گنبد خضراي بلند ـ
گفته ام با دل خويش
: مزرع سبز فلك ديدم و بس نيرنگش نتوانم كه گريزم نفسي از چنگشآسمان با من و ما بيگانه زن و فرزند و در و بام و هوا بيگانه
« خويش » در راه نفاق ـ « دوست » در كار فريب ـ«
آشنا » بيگانه شاخه عشق، شكست آهوي مهر، گريخت تار پيوند، گسستبه كه بايد دل بست ؟
به كه شايد دل بست ؟
شاعر: مهدی سهیلی
اينك،
ـ خدای داند ـ ديری است، با شما
من، با همين زبانِ شما
با همين كلام
هرجا رسيدهام سخن از مهر گفتهام
آوخ ، كه پاسخی به سزا كم شنفتهام
من واژه واژه مثل شما حرف میزنم
من، سالهاست بين شما، با همين زبان
فرياد میكنم
:ـ اينگونه يكدگر را در خون ميفكنيد
پرهای يكدگر را،
اينگونه مشكنيد!
مرگ است اين گلوله چرا میپراكنيد؟
ننگ است
. . .برای چه میزنيد؟
میروم دور از تو با ن دنیای خود خلوت کنم
.باید آخر من به این بیگانگی عادت کنم
آشناییی کو که جان در پای مهرش افکنم
آتش عشقی چه شود تا من بران دامن زنم دامن زنم
شو رو حالی دارم امشب به چه حالی دارم امشب
شو رو حالی دارم امشب به چه حالی دارم امشب
لحظه هارا میکشم با روزو شب کاری ندارنم
با همه بیگانمهام جز غصه دم سازی ندارم
میروم تا عاقبت دیاونه ای پیدا شود
.همزبون این دل شوده ی رسوا شود
تا تو بودی زندگیم سر شار از مهرو وفا بود
. این دل شوریده با مهرد آشنا بود
گرچه بی تو زندگی آهنگ زیبایی ندارد.
. میروم چون عشق من در قلب تو جایی ندارد
شدی به زندگی مرد تازه ای سنجاق
و بو گرفته دلت در هوای گرم اتاق
کنار تخت کثيفی که تا ابد خاليست
کنار بچه و سردرد و خستگیُ و اجاق
-
غذا چه خوب شده!« دست»پختتان عاليست!...
و عشقبازی از اين «دست» زير نور چراغمقاله ها که تو را می خورند پی در پی
و بحث روز شدی آه
! داغ داغ ِ داغ!پناه می بری از دست زندگی به خودت
به خاطرات قشنگی که مرده در اوراق
...
و در لباس عروسی دلت گرفته فقط!و در لباس عرو
...فکر می کنی به طلاق!!!از لای برگهای زمان ريز ريز ريز
تف شو به زندگی خودت احمق عزيز
انبوه مرگهای مرتب بدون درد
انبوه زخمهای گرانقيمت تميز
دارند می برند تو را نعش نعش با
اسبان پير و خسته و شمشيرهای تيز
بعدش کنار می روی از هستی خودت
در تکه های کاغذ خونی روی ميز:
من
...دوست...عاشق...من از اول...من عاشق...
و واژه واژه می خوری از دست مرد ليزاقدام کن به مرگ خودت
(زندگی نو)حالا
! و تکه تکه خودت را به هم بريز←
تبديل می شويم به اجساد رو به رشدتبديل می شويم به يک نامه ی عََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََریض
